सञ्चारपत्र सम्वाददाता
नारायणगढ, २ असोज
‘सरकारले मेरो सम्पूर्ण जायजेथाको मूल्याङ्कन तीन करोड मात्रै गरेको छ । राजस्व अनुसन्धान विभागले भने १२ करोड रुपैया“ तिर् भन्छ’ बुधबार चितवनका तीन सय जना भन्दा बढी उद्योगी व्यवसायीका बीच आफू अन्यायमा परेको भन्दै नारायणगढका व्यापारी लक्ष्मीनारायण श्रेष्ठ हारगुहार गर्दै थिए ।
राजश्व अनुसन्धान विभागले नारायणगढमा श्रेष्ठले सञ्चालन गरेको लक्ष्मीनारायण वस्त्रालयलाई मूल्य अभिवृद्धि कर बापत चार करोड ५८ लाख आठ हजार आठ सय २३ रूपैयाँ तिर्न पत्राचार गरेको छ । मूल्य अभिवृद्धि करसहित वस्त्रालयले आय कर शुल्क र जरिवाना सहित करिव १२ करोड रूपैयाँ तिर्नुपर्ने अनुसन्धान विभाग स्रोतले बताएको छ ।
उद्योग वाणिज्य संघ चितवन परिसरमा भेला भएका जिल्लाका उद्योगी व्यवसायी सँग श्रेष्ठले आफुलाई राजश्व विभागका कर्मचारीले व्यक्तिगत रिसइवीको कारण अन्यायमा पारेको दावी गरे । ‘घटनाको छानबिनको क्रममा म लगायत मेरो बुबा र भाउजुलाई समेत दुई महिनासम्म धम्कीको भाषामा बयान लिने काम गरियो’ श्रेष्ठले रुँदै भने– ‘बयान लिँदा विभागका कर्मचारीले मानसिक तनाव समेत दिए ।’
लक्ष्मीनारायणले रुँदै भने, ‘१२ करोड कसरी तिरुँ ?’
क्याब्बात बाबुराम !
सविता श्रेष्ठ
भरतपुर, २ असोज
पदमपुर ८ का ४४ वर्षीय बाबुराम के.सी कृषक हुन् । उनी आफ्नो मेहनत र समय च्याउ खेतीको लागि खर्च गर्छन् । च्याउ खेतीमा आफ्नो समय खर्चेका उनलाई च्याउले नै चिनाएको छ । १३ वर्षदेखिको निरन्तर खटाईले उनलाई सफल कृषकमा स्थापित गरेको छ । उनले आफ्नो परिचय एक व्यवसायिक कृषकको बनाएका छन् ।
चितवन निकुञ्ज विस्तारको क्रममा पुरानो पदमपुरबाट उनी पनि परिवारसँगै नयाँ पदमपुरमा स्थानान्तरण भए । बसोबास सरेका पदमपुरका मानिसलाई आयआर्जनमूलक सीप सिकाउन आयोजित तालिममा उनले पनि सहभागी हुन पाए । तालिम दिने संस्थाले सुरुमा सहयोग गरेको १० हजार रुपैयाँ बराबरको सामाग्रीबाट सुरु गरे । जुन खेतीमा उनको समय र मेहनतसँगै च्याउबाटै भएको आम्दानीको १६ लाख रुपैयाँ लगानी भएको छ ।
उनीसँगै तालिम लिएका अधिकांशले आफुले सिकेको सीपलाई निरन्तरता दिएनन् । तर, उनले भने आफ्नो मेहनत र परिश्रम च्याउमा नै लगाए । ‘च्याउबाट जती आम्दानी भयो त्यो सबै च्याउकै लागि लगानी गर्दै आएको छु’ वर्षमा नौ महिना उनी च्याउ खेतीमा व्यस्त बन्छन् । बैशाख, जेठ र असार महिना विश्राम लिन्छन् ।
आठ कक्षासम्म मात्रै पढेका उनले भारतमा गएर समेत ज्याला मजदुरी गरे । भारतीय भूमिमा एक वर्ष गरेको दुःखले उनलाई परिवारको खर्च चलाउन मुस्किल भयो । विदेशको दुःख लाई निरन्तरता दिन चाहेनन् । अनि गाउँठाउँमा नै फर्किए । त्यसपछि गाउँघरमा नै उनले साईकल मर्मत र नापिको काम गरे, अनि खेतीपातीमा सहभागि भए । खेतीबाट भएको आम्दानीले घर खर्च पनि धान्न मुस्किल भयो । आम्दानीभन्दा खर्च धेरै हुने उनले महशुस गरे ।
च्याउ खेतीको सीप सम्बन्धी तालिम लिन पाउँदा उनी उत्साहित बने । आफुले सिकेको सीपका लागि जोश र मेहनत साथ काम गरे । अहिले उनको परिचय च्याउ उत्पादन गर्ने कृषकमा मात्र सिमित बनेको छैन । आफु जस्तै कृषकलाई च्याउ खेती गर्ने तरीका सिकाउने प्रशिक्षक बनेका छन् । च्याउ खेती गर्ने तरिका त सिकाउँछन् नै च्याउको बीउ पनि आफै उत्पादन गर्छन् । च्याउको बीउ बनाउन आवश्यक अटोक्लिप, लिमिनारफ्ला, इक्यूभेटर, फ्रिज, ओभन लगायतका मेशिनरी सामान जोडेका छन् । जसको सहयोगमा उत्पादन गरेको बीउ पनि पूर्वंपश्चिम क्षेत्रका विभिन्न जिल्लाका कृषकहरुसम्म पुगेको छ ।
सञ्चारपत्र दैनिक
